تنگی کانال نخاعی در ناحیه ی گردن، در بیشتر منابع علمی به عنوان تنگی نخاعی سرویکال (ناحیه ی گردنی) (cervical Spinal stenosis) شناخته می شود. به عبارتی می توان گفت که این حالت وضعیتی است که در آن ساختار استخوانی مهره ای به نام استخوان پشتی و یا مجرای نخاعی (نزدیک به ناحیه ی گردنی و یا ناحیه ی سرویکال) شروع به پسروی می کند و هر روز که می گذرد، این مجرا باریک تر می شود.

علل تنگی کانال نخاعی در ناحیه ی گردنی

در اکثر مواقع این وضعیت در زمانی ایجاد می شود که فرد پا به سن می گذارد و یا به علت تومور و یا بیماری هایی مثل پوکی استخوان (استئوپروز) (osteoporosis) ایجاد می شود. پزشکان بیان می کنند که در موارد معدودی تنگی کانال نخاعی در ناحیه ی گردنی و در ناحیه ی کمری، ذاتی و ارثی است.

یکی از مهم ترین علل تنگی کانال نخاعی، سائیدگی مداوم در عضلات و استخوان های ناحیه ی گردنی به علت روند افزایش سن است. در منابع علمی، این روند سائیدگی در ناحیه ی گردنی به عنوان دژنریشن (تخریب) دیسک بین مهره ای- disc degeneration’ نامیده می شود. امروزه، بر اساس آناتومی پایه ای ناحیه ی گردنی، ناحیه ی کوچکی بین هر یک از استخوان ها وجود دارد و به عنوان جاذب شوک عمل می کند. امروزه، در روند سائیدگی همراه با افزایش سن، به علت فشار از استخوان ها در هر دو طرف، این دیسک بین مهره ای دچار کاهش محتوای آب می شود.

در طی زمان، بخش خارجی دیسک به نام آنولوس (annulus’) قطع می شود و ممکن است موجب از دست رفتن مایع شود. برای سرپوش گذاشتن بر روی منطقه ی پاره شده، بخش کوچک و جدیدی از گوشت دوباره رشد می کند و به عنوان بافت اسکار (scar tissue’) (بافتی باقیمانده از زخم) شناخته می شود ولی متاسفانه، همانند بافت اصلی قوی نیست، بنابر این در حد زیادی کمک کننده نمی باشد. با گذشت زمان، این روند از هم پاشیدگی دیسک ادامه می یابد و موجب خشک شدن کامل مایع می شود و در عوض بر روی شکل کلی مهره اثر دارد. این موردی است که نشان می دهد چگونه روند عود ادامه دارد و در نهایت باعث افزایش احتمال تنگی کانال نخاعی در ناحیه ی گردنی می شود.

علائم این اختلال

یکی از مهم ترین علائم تنگی نخاعی ناحیه ی گردنی اینست که شکل استخوان کمری یا بطور نسبی و یا بطور کامل تغییر پیدا کرده است. این دفرمیشن ( تغییر شکل) را می توان به طور واضح در سمت بیرونی مشاهده کرد. دیگر اثر مهم این بیماری اینست که فردی که ممکن است درگیری و فشار بر اعصاب داشته باشد، در پاها و دست های خود ناراحتی داشته باشد. ناراحتی و ناخوشی در منابع علمی به عنوان میلوپاتی گردنی (Cervical myelopathy’) (آسیب نخاع گردنی) نامیده می شود. ممکن است فرد نتواند به راحتی پیاده روی کند و یا ممکن است بطور ناگهانی دچار بی حسی شود. در طی زمان، فرد ممکن است به طور کامل قوای پاهای خود را از دست بدهد و ممکن است نتواند راه برود.

تشخیص

همانند هر بیماری دیگری، در موارد تنگی کانال نخاعی ناحیه ی گردنی تشخیص اولیه با انجام معاینات بالینی کامل آغاز می شود - که با مطالعه ی کامل وضعیت بدنی بیمار از فرق سر تا نوک پاها همراه با تحلیل دقیق شرح حال بیمار همراه می باشد. در بخش شرح حال، وی با مطالعه ی ناحیه ی درد سروکار دارد. اگر پزشک هر نوع شکی داشته باشد، در ادامه معاینات دقیق و جزء به جزء ای را با استفاده از تصویر برداری منظم با اشعه ایکس و آزمون های منظم ام آر آی انجام می دهد. این کار به مطالعه ی بهتر تنگ شدگی مجرای نخاعی کمک می کند، به طوری که این تکنیک ها تصاویر بهتری را فراهم می کنند.

معمولا پزشکان ترجیح می دهند که ورزش ها و حرکات طبیعی را برای بهبود وضعیت بیمار انجام دهند، ولی در موارد بی شماری، پزشک ممکن است پیشنهاد کند که این مشکل با جراحی بر طرف می شود. این کار از دو راه قابل انجام است، یکی روش لامینکتومی- laminectomy’ (برداشتن لامینا) و دیگری کورپکتومی- corpectomy’ (جسم مهره چند مهره مجاور از بدن خارج می شود و فضای خالی با استخوان پیوندی پر می شود. (در مورد روش لامینکتومی، ناحیه خلفی (پشتی) ستون مهره ای آزاد می شود تا فضایی را برای طناب نخاعی و اعصاب این ناحیه فراهم کند. در مورد کورپکتومی، بخش قدامی (جلوئی) ستون مهره ای برداشته می شود، که بعدا با گرافت استخوانی (استخوان پیوندی) (bone graft) جایگزین می شود.
 
نام فرستنده
 
دسته بندی
گردن-کمر درد » تنگی کانال نخاعی
 

پرسش و پاسخ های مربوط

وبلاگ های مربوط

وبلاگ های دیگر
غذا و تغذیه

 
Top