اگر فردی علائمی را تجربه کند که وی را از انجام فعالیت های روزانه منع کند و بر روی کیفیت زندگی وی اثر داشته باشد، ممکن است که برای جراحی تنگی نخاعی (spinal stenosis surgery) کاندید باشد. این علائم ممکن است  شدید شود و شیوه زندگی فرد را مختل کند.

جراحی دکمپرشن (برداشت فشار) (Decompression surgery) در موارد وجود  تنگی نخاعی موثر است، به جز در موارد نامعمول سندرم کودا اکوئینا (cauda equina syndrome) (نشانگان دم اسب) (علایمی که در اثر آسیب ریشه‌های دم اسب ایجاد می‌گردد) و یا نقائص عصبی پیشرونده سریع. پزشک ممکن است گزینه های درمانی را پیشنهاد کند، ولی تنها شما می توانید انتخاب کنید که آیا جراحی برایتان مناسب است یا که خیر. مطمئن باشید که تمام خطرات و مزایا را پیش از تصمیم نهایی در نظر گرفته باشید. برداشت فشار (دکمپرشن) نه تنگی کانال نخاعی را برطرف می کند و نه آرتریت (التهاب مفصل) را برطرف می کند، بلکه تنها برخی از علائم بیماری را کاهش می دهد. متاسفانه، این علائم ممکن است در طی روند دژنراتیوی (تخریبی) که تنگی مداومی را ایجاد می کند، پایدار باشد و باقی بماند.

علائم تنگی کانال نخاعی متغیر است، ولی به طور طبیعی شامل درد و یا بی حسی در اندام های انتهایی و همینطور شانه ها و کمر می باشد. بی اختیاری روده ای و مثانه هم علائم نادری از تنگی نخاعی هستند. تنگی نخاعی به کرات در بالغین مسن دیده می شود که دچار استئوآرتریت (osteoarthritis) بوده اند. درد در بیمار همراه با  اختلال  پس از جراحی لامینکتومی بر اساس نوع جراحی و وضعیت اولیه آن متغیر است. درد ممکن است از حالت خفیف تا شدید متغیر باشد، و ممکن است تنها در یک بخش کمر احساس شود و یا ممکن است به سمت پاها پیشروی کند. بیمار ممکن است بداند که چگونه درد در نواحی متفاوت ستون فقرات ایجاد می شود، در مقایسه با یک ناحیه ای که اداره می شود و ممکن است انقباض و محدودیت حرکت مفصلی وجود داشته باشد.

بیماری که دچار تنگی کانال نخاعی باشد، تنها زمانی به عنوان کاندید جراحی لامینکتومی لحاظ می شود که انجام فعالیت های روزانه برای وی واقعا دشوار باشد. این موارد عبارتند از عدم توانایی در حفظ وضعیت روده ها و مثانه، عدم توانایی در  پیاده روی به طور پیوسته و همچنین در مواردی پزشک و یا پرستار احساس کنند که این وضعیت می تواند به طور بالقوه ای موجب ایجاد فلج (پارالیز) در بیمار شود. عقیده ی آخر که برگرفته از درمان فیزیکی و بازتوانی و احیا می باشد، پیش از انجام این روش مورد نیاز است. تصاویر اسکن و یا تشخیص های مرتبط همراه با عدم توانایی بیمار در انجام فعالیت های طبیعی به پزشکان جهت تصمیم گیری بهتر کمک می کنند.

به طور طبیعی اگر فردی دچار کمردرد شود، وی می بایست  یک یا  دو  روز در خانه بماند و به اندازه ی کافی استراحت کند تا ببینیم که آیا درد وی برطرف می شود یا که خیر. اگر درد بیمار حتی پس از 2 روز استراحت هم پایدار بماند، این نشانه ای  است که می بایست   فرد توسط پزشک ویزیت شود.  1 تا 2 هفته پس از  شروع کمردرد و یا درد کمر خفیف که این درد با استراحت هم بهتر نشود و تغییر در فعالیت ها و تمرینات تقویتی ایجاد شود، بیمار می بایست  توسط تیم پزشکی تحت بررسی بیشتر و جزءی تری قرار بگیرد. البته این بدین معنی نیست که کمردرد خفیف لزوما نیازمند جراحی لامینکتومی باشد.

شماری از علل احتمالی برای این اختلال مطرح می باشد و بر اساس نظریه ی مرکز ستون فقرات سونوران (Sonoran Spine Center)  می توان این موارد را در 3 دسته قرار داد. می توان از نظر وضعیت پیش از جراحی هم بررسی انجام شود، که ممکن است به صورت تشخیص اشتباه و یا پیشنهاد جراحی برای بیماری باشد، در حالی که وی کاندیدای مناسبی برای این درمان نمی باشد.  ممکن است در طی جراحی این موارد  رخ دهد، برخی از نارسایی ها  در رفع فشار کامل  از روی اعصاب فشرده شده. موارد و علل این حالت پس از جراحی عبارتند از، عفونت، الحاق (فیوژن) ناموثر ستون فقرات، هرنیاسیون دیسک بین مهره ای (فتق دیسک) (disc herniations) و ایجاد بافت اسکار (باقیمانده زخم و آسیب) (scar tissue development).
 مجموعه
گردن-کمر درد » لامینکتومی
 
Top