ادامه موضوع

آنمی مزمن
انواع آنمی
آزمایش های تشخیصی آنمی و پیشگیری
علائم و نشانه های آنمی
آنمی آپلاستیک
درمان آنمی
تشخیص آنمی
علل آنمی
آنمی
آنمی فقر آهن
آنمی پرنیشیوز
آنمی داسی شکل

شبکه های اجتماعی مربوط

 

برخی از پزشکان سایت

 
آنمی (کم خونی) همولیتیک (Hemolytic anemia)، که به عنوان آنمی همولیتیک خود ایمنی هم شناخته می شود، به واکنش خاص و مشخص آنتی بادی ها علیه گلبول های قرمز خون اشاره دارد. اعضای بدن، مواد خارجی را غریبه می شناسند، در نتیجه گلبول های قرمز به طور ناگهانی و یا تدریجی توسط آنتی بادی ها تخریب می شوند. عامل مسبب قطعی در این اختلال ناشناخته است ولی به نظر می رسد که با مصرف برخی داروهای خاص از جمله پنی سیلین ارتباط داشته باشد. از طرفی تصور می شود که برخی بیماری های مشخص (از جمله لوپوس اریتماتوس سیستمیک -systemic lupus erythematosus- SLE) هم شامل کمی خونی همولیتیک می باشند.

موارد خاصی از کم خونی های همولیتیک خود ایمنی وجود دارد که در آن ها آسیب های وارده در اثر آنتی بادی ها معنی دار و مشخص نمی باشد و عملکرد آن ها پس از مدتی متوقف می شود. ولی می تواند شدید هم باشد و به سمت مرحله ی مزمن هم پیشروی کند.

دو نوع متفاوت از کم خونی همولیتیک خود ایمنی وجود دارد: آنمی همولیتیک با آنتی بادی گرم و آنمی همولیتیک با آنتی بادی سرد. در بین این دو نوع، دما متفاوت است. این بدین معنی است که در مورد اول، آنتی بادی ها غالبا در دمای بدن و یا بالاتر کار می کنند و در مورد دوم گلبول های قرمز در دمای زیر 37 درجه سانتی گراد تخریب می شوند.
مشخص کردن علائم کم خونی همولیتیک ممکن است خیلی دشوار باشد، و یا می تواند به بیماری های دیگری شبیه باشد. خستگی، رنگ پریدگی، افزایش تعداد ضربان قلب و یا زردی ممکن است زمانی رخ دهد که گلبول های قرمز خون به سرعت تخریب می شوند. پس از چند ماه، طحال شروع می کند به تورم پیدا کردن و باعث پر شدن شکم می شود. ولی، کم خونی همولیتیک به طور واضح توسط آزمایش خون تشخیص داده می شود. آزمون کومبس مستقیم و غیر مستقیم ، تعداد آنتی بادی ها را در مقایسه با تعداد گلبول های قرمز خون نشان می دهد. در موارد کم خونی همولیتیک خودایمنی، بررسی و تحلیل آزمایشگاهی ممکن است سطح بیلی روبین و هاپتوگلوبولین سرمی را نشان دهد، همچنین می تواند هموگلوبین را در ادرار و همین طور تعداد رتیکولوسیت ها را اندازه گیری کند.

پس از انجام آزمایشات کامل، پزشک می تواند اطلاعات دقیقی را بدست بیاورد و تشخیص دهد که آیا آنمی همولیتیک وجود دارد یا که خیر.
 اگر فعالیت آنتی بادی ها خفیف است و یا در حال کاهش است، در این شرایط لزومی به انجام درمان وجود ندارد. ولی اگر مواردی از کم خونی همولیتیک خود ایمنی به درمان واقعی نیاز داشته باشد، پزشک داروی پردنیزون را در ابتدا تجویز خواهد کرد (که نوعی داروی کورتیکواستروئیدی است). اگر بدن به داروی پردنیزون واکنشی ندهد و یا اگر عوارض جانبی ناخواسته ای رخ دهد، از راه جراحی طحال برداشته می شود. اگر جراحی امکان پذیر نباشد و یا اگر گلبول های قرمز خون هنوز مورد تهاجم آنتی بادی ها هستند، پزشک از داروهای سرکوب کننده ی ایمنی (ایمونوساپرسور) استفاده خواهد کرد.

موارد شدید کم خونی همولیتیک خود ایمنی نیازمند پلاسمافرز هستند. در این روش پلاسمای خون جایگزین می شود. در موارد کم خونی همولیتیک، فعالیت آنتی بادی ها باعث کاهش تعداد گلبول های قرمز می شود. پلاسما فرز به معنای برداشت آنتی بادی ها می باشد. برخی بیماران ممکن است به ترانسفیوژن خون (انتقال خون) نیاز داشته باشند، ولی این حالت تنها باعث بهبود گذرا و موقتی می شود.

کم خونی همولیتیکی که از فردی در خانواده به ارث می رسد، قابل پیشگیری نمی باشد ولی تکنولوژی های آینده می تواند راه حلی را برای ژن درمانی ارائه دهد و راه دیگر برای درمان این وضعیت پیوند مغز استخوان است. نمونه های متفاوتی از کم خونی همولیتیک خود ایمنی وجود دارد که در آن ها فعالیت آنتی بادی ها در حدی خفیف است به طوری که هیچ علائم قابل ذکری وجود ندارد و هیچ درمانی هم وجود ندارد.
 
 
دسته بندی
بیماری‌ها و اختلالات خون و اعضای خون ساز » کم خونی
 

جستجوی پزشک

 
تخصص
استان/شهر
منطقه
 
 
نام پزشک
حداقل۳ حرف
استان/شهر
 

وبلاگ های مربوط

ویدئوهای مربوط

 

برخی از تمرینات

تمرین با کتل بل

پرس سینه و اِکسل

کشش تسمه

فلای سرشانه با تسمه کشی

تقویت دلتویید با دستگاه سیم کش

کلین اند پرس

Top