سندرم کوشینگ نوعی از بیماری است که در نتیجه قرار گرفتن در معرض کورتیزول برای مدت زمان طولانی به وجود می آید. گاهی اوقات، این سندرم به عنوان شرایط هيپرکورتيزوليسم (hypercortisolism) نیز شناخته می شود. کورتیزول نوعی هورمون است توسط غدد فوق کلیوی که به نام غدد آدرنال شناخته می شوند، ترشح می شود. هنگامی که غدد آدرنال هورمون کورتیزول را بیش از حد طبیعی تولید کنند، سندرم کوشینگ اتفاق می افتد.

کورتیزول در زمان مدیریت استرس توسط بدن استفاده می شود. این هورمون کبد را تحریک می کند تا سطح قند خون را افزایش دهد و نیز میزان آب موجود در بدن را کنترل می کند. از این رو سندرم کوشینگ نوعی بیماری است که باید بلافاصله که نشانه های آن در بدن بیمار تشخیص داده شد، تحت درمان قرار بگیرد. ترشح کورتیزول توسط هورمون دیگری به نام هورمون آدرنوکورتیکوتروپین (adrenocorticotrophic hormone) کنترل می شود که این هورمون خود توسط غده هیپوفیز تولید می شود.

سندرم کوشینگ ممکن است به دنبال بیش از حد کورتیزول در غدد آدرنال و یا مصرف طولانی مدت آن به شکل دارو توسط افراد ایجاد شود. در واقع سندرم کوشینگ همواره به دنبال ترشح زیاد هورمون آدرنوکورتیکوتروپین ایجاد نمی شود. بلکه در برخی موارد، تولید بیش از حد کورتیزول توسط عوامل دیگری تعیین می شود. با این حال، در بسیاری از موارد، سندرم کوشینگ در نتیجه تولید بیش از حد هورمون آدرنوکورتیکوتروپین و به دنبال آن تولید بیش از حد کورتیزول ایجاد می شود. علاوه بر این، سندرم کوشینگ ممکن است در اثر شکل گیری توموری در غدد فوق کلیوی ایجاد شود که این تومور کورتیزول را به میزان زیادی خارج از کنترل غده هیپوفیز ترشح می کند.

امروزه میزان بروز سندرم کوشینگ افزایش یافته است. با مصرف زیاد داروهای استروئیدی احتمال ابتلا به سندرم کوشینگ بالا می رود. از آنجا که مصرف بی رویه چنین داروهایی در درمان بسیاری از بیماری های ساده  گسترش یافته است، بروز سندرم کوشینگ با افزایش روبه رو شده است. این بیماری در زنان بیش از مردان اتفاق می افتد و بیشتر افراد را در سنین بین 25 تا 45 سال درگیر می کند. سالانه از هر میلیون نفر جمعیت تنها 5 تا 25 نفر به سندرم کوشینگ خود به خودی مبتلا می شوند. سن یکی از عوامل خطر ابتلا به این بیماری می باشد.

اضافه وزن یکی از شایع ترین علائم سندرم کوشینگ است. افرادی که از سندرم کوشینگ رنج می برند ممکن است متوجه شوند که پوست آنها نازک تر شده است. افزایش آکنه نیز یکی از علائم سندرم کوشینگ در نظر گرفته می شود. آکانتوزیس (Acanthosis)، که به معنای تیره شدن پوست است، ممکن است در برخی از موارد مشاهده شود. رشد بدن نیز تحت تاثیر این بیماری قرار می گیرد. به طوری که کودکانی که از این بیماری رنج می برند معمولا دچار اضافه وزن هستند. همچنین، رشد قدی این کودکان نیز تحت تاثیر بیماری قرار می گیرد. از آنجا که کورتیزول برای مدیریت استرس به بدن کمک می کند، از علائم شایعی که با سندرم کوشینگ بروز می یابند خستگی، افسردگی، تغییرات مکرر خلق و خوی، تکرر ادرار و قاعدگی نامنظم است.

بلافاصله که فردی متوجه این نشانه های آشکار در بدن خود می شود، باید به پزشک مراجعه کند. پزشک با قطعی کردن تشخیص درمان مناسب را تجویز می کند. تشخیص معمولا با آزمایش خون و معاینه فیزیکی انجام می شود. آزمایش سرکوب دگزامتازون نیز در تشخیص سندرم کوشینگ استفاده می شود. علاوه بر این، آزمایش ادرار نیز ممکن است انجام شود. اگر بیماری در اثر مصرف داروهای استروئیدی ایجاد شده باشد، به عنوان بخشی از درمان این دارو قطع خواهد شد و اگر بیماری در اثر یک تومور ایجاد شده باشد، برداشتن تومور راه حل درمانی توصیه شده است.
 

ادامه این موضوع

درمان سندرم کوشینگ

اولین اقدامی که باید در درمان سندرم کوشینگ انجام شود بازگشت به تعادل هورمونی است که از راه های مختلفی می توان به این هدف دست یافت. تعادل هورمونی می تواند از طریق عمل جراحی به دست آید.

نشانه‌های سندرم کوشینگ

سندرم کوشینگ یک نوع اختلال هورمونی است که در نتیجه تولید بیش از حد کورتیزول توسط غدد آدرنال ایجاد می شود. نقش این هورمون کمک به بدن برای مقابله با فشارهای روحی و تغییرات زندگی است.

Top