از آنجا که سندرم کوشینگ نوعی اختلال هورمونی است، باید این جنبه بیماری زمانی که به دنبال درمان سندرم کوشینگ هستیم، در نظرداشته باشیم. در برخی موارد، این بیماری بسیار سریع گسترش می یابد، در نتیجه به منظور بهبود علائم و بازیابی هر چه سریع تر سلامت بیماران، پزشکان درمان سندرم کوشینگ را به محض تایید تشخیص بیماری توصیه می کنند.

اولین اقدامی که باید در درمان سندرم کوشینگ انجام شود بازگشت به تعادل هورمونی است که از راه های مختلفی می توان به این هدف دست یافت. تعادل هورمونی می تواند از طریق عمل جراحی به دست آید. روش دیگر در درمان سندرم کوشینگ برای تنظیم تعادل هورمونی پرتودرمانی (radio therapy) است. به طور دقیق تر، در طی جراحی تومور غدد فوق کلیوی برداشته می شود. هنگامی که در یکی از غدد آدرنال تومور شروع به رشد کند، غده سمت مقابل هم کوچکتر شده و عملکردش کاهش می یابد.

یکی دیگر از درمان های سندرم کوشینگ استفاده از مکمل های حاوی هورمون است. این مکمل ها معمولا قبل از عمل جراحی مورد استفاده قرار می گیرند. علاوه بر این، درمان سندرم کوشینگ بعد از جراحی نیز دنبال می شود و بیمار باید زیر نظر پزشک این مکمل ها را به مدت چند هفته بعد از عمل به منظور جلوگیری از عود این بیماری مصرف کند. از آنجا که پس از درگیری یک غده آدرنال توسط تومور غده سمت مقابل هم عملکرد مناسب خود را از دست می دهد درمان سندرم کوشینگ با مکمل های هورمونی باید تا زمانی که غده دوم دوباره عملکرد خود را به طور کامل بازیابد، ادامه پیدا کند. این فرایند می تواند حتی تا چند ماه طول بکشد.

در برخی بیماران، ضخامت قشر غده بسیار سریع افزایش می یابد، که در این موارد درمان سندرم کوشینگ جراحی برای برداشتن غده فوق کلیوی است. این روش درمانی زمانی برای سندرم کوشینگ انتخاب می شود که سایر روش ها هیچ تاثیری در روند بهبود بیماری نداشته باشند.

شیمی درمانی و پرتو درمانی که غده هیپوفیز را هدف قرار می دهند، از درمان های اولیه سندرم کوشینگ هستند. هدف از این دو درمان کاهش قدرت این غده و کاهش تولید هورمون آدرنوکورتیکوپین توسط آن است. همچنین به عنوان بخشی از درمان سندرم کوشینگ، در بعضی بیماران ممکن است پزشک حتی با وجود رشد خوش خیم غده هیپوفیز برداشتن آن را ترجیح دهد.

سندرم کوشینگ همیشه در نتیجه تولید بیش از حد هورمون آدرنوکورتیکوتروپین ایجاد نمی شود. در این موارد خاص درمان سندرم کوشینگ متفاوت خواهد بود. تجمعی از سلول های غیر طبیعی، که به عنوان تومور سرطانی شناخته می شوند، ممکن است در مناطق دیگری از بدن و نه در غدد آدرنال وجود ایجاد شوند که منبعی برای تولید بیش از حد کورتیزول می شوند. هنگامی که این اتفاق می افتد، تومور سرطانی باید برداشته شود.

همانطور که قبلا ذکر شد، زمانی که همه روش های دیگر درمان سندرم کوشینگ بی اثر است، پزشکان جراحی و برداشتن غده فوق کلیوی را انتخاب می کنند. پس از برداشتن غدد، بیمار باید درمان را بر اساس هورمون قشر آدرنال دریافت کند. در این حالت که درمان سندرم کوشینگ با مکمل های هورمونی انجام می گیرد، درمان در سال های باقیمانده از عمر بیمار ادامه خواهد یافت. نکته بسیار مهم در این بیماری این است که به محض تایید تشخیص سندرم کوشینگ باید اقدامات درمانی برای بیمار شروع شود، چرا که عوارض بیماری در اغلب موارد بسیار جدی است.
 

ادامه این موضوع

سندرم کوشینگ

سندرم کوشینگ نوعی از بیماری است که در نتیجه قرار گرفتن در معرض کورتیزول برای مدت زمان طولانی به وجود می آید. گاهی اوقات، این سندرم به عنوان شرایط هيپرکورتيزوليسم نیز شناخته می شود.

نشانه‌های سندرم کوشینگ

سندرم کوشینگ یک نوع اختلال هورمونی است که در نتیجه تولید بیش از حد کورتیزول توسط غدد آدرنال ایجاد می شود. نقش این هورمون کمک به بدن برای مقابله با فشارهای روحی و تغییرات زندگی است.

Top