سندرم میلودیسپلاستیک- Myelodysplastic syndrome به گروهی از بیماری های مختلف اطلاق می شود که با مشکلات خونسازی کلونال همراه هستند. همه بیماری هایی که در این گروه قرار می گیرند با مغز استخوان پر سلول یا کم سلول مشخص می شوند. مورفولوژی و تکامل سلول های مغز استخوان غیر طبیعی است. در شرایطی که تولید سلول های خونی به طور نادرست انجام شود، بروز سندرم میلودیسپلاستیک بروز می یابد.

سندرم میلودیسپلاستیک دو نوع مختلف دارد. دانشمندان و پزشکان قادر نیستند علت دقیق سندرم میلودیسپلاستیک اولیه را با دقت بالا تعیین کنند. نوع ثانویه این بیماری به نظر می رسد در نتیجه درمان تهاجمی در افرادی که مبتلا به سرطان بوده اند ایجاد می شود. رادیو درمانی، عوامل آلکیله کننده و عواملی که مانع عمل آنزیم توپوایزومراز2 می شوند در صورتی که بیش از حد استفاده شوند به عنوان عواملی که می توانند به این بیماری منجر شوند، شناخته شده اند. پیوند مغز استخوان اتولوگ نیز ممکن است در نهایت منجر به این بیماری شود.

در سه دهه پیش، تنها 1500 نفر مبتلا به سندرم میلودیسپلاستیک تشخیص داده شده اند، چرا که تنها برخی از انواع این بیماری تا آن تاریخ شناخته شده بود. معیار تشخیص در حال حاضر چندگانه است و تشخیص بیماری آسان تر شده است. این بیماری سالانه 13,000 نفر را تحت تاثیر قرار می دهد، که از این تعداد 1000مورد کودک می باشند. این بیماری به طور واضح تحت تاثیر جنسیت و یا نژاد خاصی قرار نمی گیرد. با این حال، درصد مردانی که از سندرم میلودیسپلاستیک رنج می برند، کمی بالاتر است. به طور کلی، افراد مختلف در سراسر جهان ممکن است به این نوع سندرم مبتلا شوند.

در گذشته، این بیماری به عنوان یک نوع سرطان شناخته نمی شده است. اما در حال حاضر، متخصصین خون آن را به عنوان سرطان شناسایی می کنند. این نام گذاری به این دلیل است که سندرم میلودیسپلاستیک یک بیماری کلونال است. به این معنی که سلول هایی که درست کار نمی کنند همگی از یک سلول واحد منشا گرفته اند. دانشمندان به این نتیجه رسیده اند که در این بیماری در عین حال که تعداد سلول های غیر طبیعی بسیار زیاد است، تکثیر آنها نیز با سرعت بسیار بالا انجام می شود. سلول های مشخصه این سندرم کاملا مشابه هم هستند. دلیل دیگری که سندرم میلودیسپلاستیک به عنوان سرطان در نظر گرفته می شود این است که در نهایت منجر به لوسمی حاد میلوئید می شود که یک نوع سرطان مغز استخوان است. این نوع خاص از سرطان به سرعت پیشرفت می کند. پزشکان اغلب سندرم میلودیسپلاستیک را به عنوان یک نوع اولیه سرطان خون در نظر می گیرند، البته واقعیت این است که در بسیاری از موارد این بیماری به لوسمی ختم نمی شود.

انواع مختلفی از سندرم میلودیسپلاستیک وجود دارد. از بین 6 نوع شایع تر این بیماری، شناخته شده ترین نوع آن بر اساس طبقه بندی که دو دهه قبل ساخته شده است، با کم خونی مقاوم بروز پیدا می کند. این طبقه بندی با توجه به سلول های مغز استخوان انجام می شود. طبقه بندی دیگری سندرم میلودیسپلاستیک را به انواع اولیه و ثانویه تقسیم می کند. پزشکان باید بدانند که چگونه این دو نوع را از هم افتراق دهند، چرا که درمان سندرم میلودیسپلاستیک ثانویه معمولا بی نتیجه است. درمان سندرم میلودیسپلاستیک شامل تزریق پلاکت و گلبول های قرمز خون و نیز درمان عفونت و نوتروپنی است. این بیماری همچنین می تواند با تحریک تولید سلول های مغز استخوان درمان شود. به افراد مبتلا توصیه می شود درمان هایی را که نیاز به مداخلات جراحی دارند، دنبال نکنند، چرا که عوارض جدی ممکن است به دنبال جراحی برای بیمار ایجاد شود. روش درمانی دیگر در بیماران مبتلا به سندرم میلودیسپلاستیک استفاده از برخی داروهای خاص است.
 

ادامه این موضوع

درمان سندرم میلودیسپلاستیک

درمان سندرم میلودیسپلاستیک به برخی عوامل نظیر سلامت عمومی، سن بیمار، نوع خاصی از سندرم میلودیسپلاستیک ، شرایطی که بیمار مبتلا بعد از شروع درمان نشان می دهد، بستگی دارد.

علائم سندرم میلودیسپلاستیک

یکی از علائم اصلی که نشان می دهد یک فرد به سندرم میلودیسپلاستیک مبتلا شده است، کم خونی است. فرد مبتلا علائمی همچون خستگی و حتی در برخی موارد تنگی نفس را نشان می دهد.

نشانه های سندرم میلودیسپلاستیک

یکی از شایع ترین نشانه های سندرم میلودیسپلاستیک کم خونی است. این وضعیت پزشکی با خستگی بیش از حد و تنگی نفس ارتباط دارد. کم خونی در بسیاری از موارد با انجام شمارش کامل خون تشخیص داده می شود.

Top