شوک سپتیک یک عارضه ی بسیار مهم است که می تواند بر ارگان ها و اندام های بدن تاثیر گذاشته و حتی به مرگ بیمار منجر شود. عواقب های خطرناک ناشی از آن بر اثر ابتلا به عفونت بروز می کند. بیشتر مبتلایان کودکان یا سالمندان هستند زیرا آن ها سیستم ایمنی ضعیفی دارند در نتیجه نمی توانند با عفونت ها بجنگند. بیمارانی که سیستم ایمنی شان هم سرکوب می شود ممکنست به این بیماری مبتلا شوند. در حدود 50 درصد از مبتلایان به شو ک سپتیک می میرند.

تشخیص این عارضه بستگی به انجام آزمایش ها و وضعیت بیمار دارد. در ابتدا آزمایش خون انجام می شود تا پزشک بتواند وجود عفونت منتشر را تایید کند. سپس میزان فشار خون اندازه گیری می شود. افت فشار خون یا فشار خون رفراکتیو با جود تامین مایعات بدن بروز می کند که یکی از معیار های تشخیصی شوک سپتیک است. تعداد ضربان های قلب، میزان دمای بدن، تعداد سلول های سفید خون و میزان تهویه وریدی بیمار اندازه گیری می شود تا با مقایسه با اندازه های طبیعی تشخیص شوک سپتیک امکان پذیر شود.

این عارضه بر اثر ابتلا به عفونت های باکتریایی بروز می کند که سبب فعال شدن میانجی های سلولی مانند عامل نکروز تومور و آزاد شدن مواد دیگر در خون می شود. در مواردی هم بر اثر وجود سم مانند سم ریسین بروز می کند.

به محض تشخیص و مشاهده نشانه های شوک سپتیک باید مراقبت های ویژه شروع شود. نشانه های حاکی از بروز شوک سپتیک به پزشک درمان را سرعت می بخشد. پس از درمان در بسیاری از موارد شرایط بیمار بهبود پیدا می کند. در ابتدا درمان ضد باکتری و ضد میکروب شروع می شود تا بدین ترتیب عامل ایجاد عفونت از بین برود. درمان بیمار با هدف بهبود وضعیت تنفسی و متابولیسم ادامه می یابد. داروهای تنگ کننده عروق تجویز می شود. نقش آن ها در بالا بردن میزان فشار خون بیمار است. در مقابل، ممکنست در موقعیت های شدید از کورتیکوستروئید ها و پروتئین C فعال شده هم استفاده می شود. کورتیکوستروئید ها همراه با مینرالوکورتیکوئید ها برای درمان مبتلایان به بی کفایت ی یا نارسایی آدرنال تجویز می شوند. پروتئین C فعال شده هم تاثیر مشابه دارد و بخشی از روش درمانی شوک سپتیک است.

پیشگیری از بروز شوک سپتیک شامل درمان عفونت باکتریایی است. باید دانست که در بیشتر موارد امکان جلوگیری از بروز آن وجود ندارد.

پس از درمان و بهبود حال بیما رو برطرف شدن نشانه های خطرناک می توان به زنده ماندن بیمار امیدوار شد. در گذشته بیشتر مبتلایان به شوک سپتیک میمردند. در زمان ما به سبب تلاش متخصصان روش های درمانی جدیدی کشف شده است که احتمال زنده ماندن بیماران مبتلا به شوک سپتیک را زیاد می کند. مبتلایان به این عارضه پس از درمان می توانند یک زندگی طبیعی داشته باشند اما باید درمان را پی گیری کنند.
 

ادامه این موضوع

بررسی روند پیدایش و پیش آگهی شوک سپتیک

مواد یا عوامل پیش التهابی در بروز شوک سپتیک نقش مهمی ایفا می کنند، یکی از این عوامل سایتوکین ها هستند. سایتوکین ها به بروز شوک کمک می کنند.

درمان شوک سپتیک

لازمست که با مشاهده ی نشانه های حاکی از بروز شوک سپتیک به سرعت پزشک را با خبر سازیم. از آن جا که بیشتر نشانه ها خاص این بیماری نیست و ممکنست بر اثر بروز بیماری دیگر بروز کرده باشد، پزشکان دستور به انجام آزمایش خون می دهند. اگر بیمار مبتلا به این عارضه تشخیص داده شد، درمان شوک سپتیک باید بلافاصله شروع شود.

علائم و نشانه های شوک سپتیک

نشانه های شوک سپتیک شامل تپش قلب، افزایش یا کاهش میزان دمای بدن، کوتاه شدن تنفس، سرد شدن و رنگ پریدگی اندام های بدن، پیش از افت فشار خون بیمار بسیار بی قرار می شود. بیقراری بیمار سبب بروز تنش شده و گاه به صورت رفتار های پرتنش و تحریک شونده نمایان می شود.

علت شوک سپتیک

شوک سپتیک ممکنست بر اثر ابتلا به یک بیماری دیگر بروز کند. مهم ترین عارضه، ابتلا به عفونت است که منجر به بروز شوک سپتیک می شود. همچنین، ابتلا به بدخیمی ها، بیماری های مزمن کبدی، دیابت، نارسایی مزمن کلیوی هم به بروز این بیماری می انجامد.

مرگ ناشی از شوک سپتیک

مرگ ناشی از شوک سپتیک در نیمی از موارد ابتلا به این عارضه دیده می شود. شوک سپتیک یک بیماری یا یک عارضه ی مزمن است که با عفونت گسترده و منتشر همراه بوده و به کاهش فشار خون و کاهش حجم خون منجر می شود.

Top