لازمست که با مشاهده ی نشانه های حاکی از بروز شوک سپتیک به سرعت پزشک را با خبر سازیم. از آن جا که بیشتر نشانه ها خاص این بیماری نیست و ممکنست بر اثر بروز بیماری دیگر بروز کرده باشد، پزشکان دستور به انجام آزمایش خون می دهند. اگر بیمار مبتلا به این عارضه تشخیص داده شد، درمان شوک سپتیک باید بلافاصله شروع شود. اگر درمان شوک سپتیک پی گیری نشود، امکان دارد که وضعیت بیمار بدتر و حال وی وخیم تر شود.

در ابتدا، درمان شوک سپتیک بر اساس درمان با اکسیژن است. هدف از این درمان تامین اکسیژن مورد نیاز بدن و طبیعی کردن وضعیت تنفسی بیمار است که در مبتلایان معمولا" به تعداد بیش از 20 تنفس در دقیقه می رسد. تزریق وریدی کریستالوئید های ایزوتونیک هم بخشی از درمان شوک سپتیک را تشکیل می دهد.

وقتی که انجام اقدامات اولیه در درمان شوک سپتیک کارساز نبود، پزشک تصمیم می گیرد تا این عارضه را به صورت هدف محور درمان کند. یعنی وقتی افت فشار خون دیده می شود راه حل مناسب را برگزیند. پیش از گام نهادن به مرحله ی دیگر درمانی شوک سپتیک لازمست که میزان فشار ورید مرکزی و فشار خون شریانی تعیین شود. در آغاز، یک مایع کریستالوئیدی تزریق می شود تا میزان حجم خون به مقدار کافی تامین شود. وقتی که مقدار فشار ورید مرکزی از 8 به 12 میلی متر جیوه رسید، پزشک به مرحله ی دیگر درمان می اندیشد. گام بعدی، تجویز تنگ کننده های عروق است. هدف از تجویز این داروها القای فشار شریانی تا بیش از 65 میلی متر جیوه است. سپس میزان اشباع ورید مرکزی از اکسیژن هم اندازه گیری می شود. اگر میزان اشباع از 70 درصد کم تر باشد، باید انتقال خون انجام شود. انتقال خون تا زمانی ادامه می یابد که میزان هماتوکریت بیمار بیش از 30 درصد باشد. اگر هنوز هم میزان اشباع کم بشود، باید درمان را با تجویز دوبوتامین ادامه دهیم.

مطالعات متعددی در باره ی پیدا کردن بهترین راه درمانی شوک سپتیک انجام شده است و می شود. معیاری که در هنگام انتخاب موارد منتخب برای مطالعه در این زمینه وجود دارد این است که بیمار مبتلا به عفونت باشد و به طور مداوم فشار خون سیستولیک وی کم تر از 90 میلی متر جیوه بماند. همچنین، دو تا از چهار واکنش التهابی سیستمیک وجود داشته باشد. چارت شریانی هم به کار می رود. با کمک چارت یا نمودار شریانی می توان میزان مرگ و میر را کاهش داد. بیشتر بیماران نیاز به مصرف مایعات کریستالوئیدی وریدی و انتقال خون دارند. مقدار مایع وریدی تزریق شده در درمان شوک سم، 1 تا 2 لیتر است. آنتی بیوتیک های خاصی هم در درمان شوک سپتیک  تجویز می شود. بسیاری از بیماران نیاز به اکسیژن درمانی هم دارند زیرا ضعف تنفسی یا افزایش تعداد تنفس را هم ذکر می کنند.
 

ادامه این موضوع

شوک سپتیک

شوک سپتیک یک عارضه ی بسیار مهم است که می تواند بر ارگان ها و اندام های بدن تاثیر گذاشته و حتی به مرگ بیمار منجر شود. عواقب های خطرناک ناشی از آن بر اثر ابتلا به عفونت بروز می کند. بیشتر مبتلایان کودکان یا سالمندان هستند زیرا آن ها سیستم ایمنی ضعیفی دارند در نتیجه نمی توانند با عفونت ها بجنگند.

بررسی روند پیدایش و پیش آگهی شوک سپتیک

مواد یا عوامل پیش التهابی در بروز شوک سپتیک نقش مهمی ایفا می کنند، یکی از این عوامل سایتوکین ها هستند. سایتوکین ها به بروز شوک کمک می کنند.

علائم و نشانه های شوک سپتیک

نشانه های شوک سپتیک شامل تپش قلب، افزایش یا کاهش میزان دمای بدن، کوتاه شدن تنفس، سرد شدن و رنگ پریدگی اندام های بدن، پیش از افت فشار خون بیمار بسیار بی قرار می شود. بیقراری بیمار سبب بروز تنش شده و گاه به صورت رفتار های پرتنش و تحریک شونده نمایان می شود.

علت شوک سپتیک

شوک سپتیک ممکنست بر اثر ابتلا به یک بیماری دیگر بروز کند. مهم ترین عارضه، ابتلا به عفونت است که منجر به بروز شوک سپتیک می شود. همچنین، ابتلا به بدخیمی ها، بیماری های مزمن کبدی، دیابت، نارسایی مزمن کلیوی هم به بروز این بیماری می انجامد.

مرگ ناشی از شوک سپتیک

مرگ ناشی از شوک سپتیک در نیمی از موارد ابتلا به این عارضه دیده می شود. شوک سپتیک یک بیماری یا یک عارضه ی مزمن است که با عفونت گسترده و منتشر همراه بوده و به کاهش فشار خون و کاهش حجم خون منجر می شود.

Top