کمروئی را اغلب به عنوان یک نقطه ضعف می دانند، لذا بچه هائی که دچار کمروئی هستند ممکن است از این موضوع احساس شرم داشته باشند. به ویژه اگر والدین انتظار رفتار به روشی متفاوت از او داشته باشند.

مهم است که چگونه با کودکی که دچار کمروئی است صحبت می کنید. اگر فقط بگوئید "رابی خجالتی است" در واقع به او برچسب زده اید. با این کار به او قدرت انتخاب رفتار متفاوتی را نمی دهید. در عوض سعی کنید بگوئید "رابی وقتی که احساس راحتی کند می آید و بازی می کند". این به کودک پیام می دهد که روی رفتارش تا حدی کنترل دارد و در مورد نحوه انطباق با شرایط به او کمک می کند.

آنچه که بیشترین کمک را به کودک می کند احساس پذیرش توسط والدین است و اعتماد به نفس لازم برای تغییر رفتار را به کودک می دهد. بدین ترتیب کودک زمان کافی و پشتیبانی مورد نیاز برای تغییر را خواهد داشت. ولی به معنای این نیست که کودک هر زمان که خواست از موقعیت جدید و ناراحت فرار کند.

چگونه به کودک بگوئیم که کمروئی یک مشکل است

انواعی از کمروئی طبیعی محسوب می شوند. لزومی ندارد که همه کودکان اجتماعی باشند. کودکانی که به آرامی با جمع می جوشند معمولاً توانائی فائق آمدن بر مشکل خود را دارند. کودکی که دچار کمروئی شدید است از بسیاری از موقعیت های اجتماعی فرار کرده و بنابر این شانس موفقیت خود را از دست می دهد.

کمروئی طبیعی مانع از رفتن کودک به مدرسه، رفتن به جشن تولد یا بازی در پارک نمی شود. اما پدر و مادر منطقی، زمانی را اختصاص می دهند تا کودک را با شرایط جدید آشنا کرده تا در آن احساس راحتی کند.

کمروئی زمانی که مانعی در برابر رشد توانائی های کودک – ایجاد روابط جدید با افراد دیگری غیر از خانواده شامل همسالان، معلمان و دیگر افراد بالغ باشد یک مشکل محسوب می شود.

رفتارهای خجالتی

در اینجا بعضی رفتارهای خجالتی که ممکن است باعث نگرانی والدین شود ذکر می گردد.
  • زمانی که والدین در کنار کودک نباشند، زانوهایش را به هم می چسباند. یک کودک دچار کمروئی طبیعی اغلب بعد از چند دقیقه می تواند از این شرایط خارج شده و با دیگران بازی کند. می توانید این نحوه رفتار را "کندی در گرم گرفتن با دیگران" بنامید.
  • در پارک کودک در کنار شما می ایستد و با دیگر بچه ها بازی نمی کند. کودک ممکن است بگوید که دارد لذت می برد در صورتی که تنها کاری که انجام داده تماشا کردن بچه های دیگر است. والدین باید سهل گیر بوده و به کودک زمان بدهند تا کم کم با شرایط عادت کند.
  • کودک دوست ندارد که به مدرسه یا خانه پرستارش برود. ممکن است نیاز باشد که برای چند دقیقه در کنارش باشید تا احساس راحتی کرده و در بازی وارد شود. بعد از آن بهترین کار این است که خیلی ساده خداحافظ بگوئید و به آرامی او را ترک کنید. این موضوع احساس اعتماد به نفس را برای فائق آمدن بر مسأله در کودک القاء می کند. انطباق با شرایط نباید بیشتر از یک هفته طول بکشد. هر چند ممکن است در این مدت فرایند گفته شده در سطور پیش هر بار تکرار شوند. با گذشت زمان می توانید به بچه بگوئید که "می دانم که همیشه در ابتدا احساس بدی داری و در ادامه با شرایط کنار می آئی".
  • کودکتان در بیرون از خانه صحبت نمی کند. این مشکل با گذشت زمان بدتر نیز می شود. در چنین شرایطی اهمیت دارد که با یک متخصص صحبت کنید.
  • کودکتان کاری را که غریبه ها از او می خواهند انجام نمی دهد. مثلاً اگر دکترش از او بخواهد که حروف الفبا را بگوید این کار را نمی کند. این رفتار در میان کودکان پیش دبستان شایع است. بعضی از کودکانی که کاملاً سالم هستند نیز در شرایط خاصی ممکن است احساس راحتی کنند. بهترین راه این است که تا حد امکان سعی کنید که فشار را بر کودک کم کنید.
  • کودک اغلب به تنهائی مشغول بازی می شود. این رفتار تا زمانی که کودک یک یا دو دوست داشته باشد (کودک چهار ساله یا بیشتر) طبیعی است.
گاهی کمروئی با ترس هائی مثل ترس از حیوانات یا ترس از تاریکی همراه می شود.
گاهی اوقات آنچه که والدین را نگران می کند همان مشکلاتی است که در بچگی خود نیز به آن گرفتار بوده اند. اگر فرد کمرو بودنش را در کودکی دردناک بداند ممکن است کمروئی کودک خود را به سختی تحمل کند. از طرف دیگر اگر خود فرد همیشه اجتماعی بوده باشد کمروئی فرزندش ممکن است برایش گیج کننده باشد.
با توجه به احساسات خودتان احتمالاً می توانید بفهمید چگونه کمروئی کودکتان بر وی تأثیر می گذارد.

بیولوژی کمروئی

بخش بزرگی از شخصیت کودک ژنتیکی است. هر روزه دانشمندان با کشف های جدیدی رو به ور می شوند که نشان می دهد تفاوت در مغز افراد باعث تفاوت در واکنش آنها به محیط پیرامون می شود. کمروئی یکی از این جنبه های شخصیتی است که بیش از همه مورد تحقیق قرار گرفته است.

امکان کمروئی با بخش هائی از مغز که نحوه واکنش افراد به موقعیت های جدید را کنترل می کند مرتبط است.
اغلب کودکان حساس به مرور رفتارشان تنظیم شده و بطور سالم رشد می کند. بعضی افراد که ذاتی کمرو و خجالتی دارند یاد می گیرند که چگونه اجتماعی باشند. کلید چنین رفتارهای خوبی، والدینی هستند که تفاوت های فردی کودکشان را شناخته و می پذیرند و کودک را در انطباق با شرایط جدید یاری می رسانند.

نوزادان به گونه ای متولد می شوند که به چیزهای ناآشنا توجه بکنند. معمولاً وقتی کودکان به چیز جدیدی توجه می کنند به آن زل زده، ضربان قلبشان افزایش پیدا می کند و بدنشان شرو ع به تعریق می کند. هر چند در ظرف چند دقیقه این علائم از بین می روند.
در تعداد اندکی از کودکان- حدود یک هفتم آنها- ضربان قلب در سطح بالا باقی مانده و کودک سایر علائم استرس را نیز نشان می دهند. آنها ممکن است دچار تعریق شدید، ناآرامی و گریه شوند. این میزان حساسیت به افراد جدید ژنتیک به نظر می رسد و ممکن است در تمام طول زندگی همراه فرد باقی بماند.
دانشمندانی که بر کودکان حساس تحقیق می کنند دریافته اند که کمروئی در کودکان پیش دبستانی و اوایل دبستان محتمل تر است. تحقیقات نشان می دهد که این کودکان در امور دیگر نیز حساس تر هستند.

برای مثال وقتی که در معرض وقایع استرس زائی مانند زمین لرزه قرار می گیرند ممکن است علائم شدیدتر و طولانی تری از اضطراب را نشان داده و یا حتی تحت تأثیر آن دچار بیماری بدنی نیز بشوند.
ما نمی دانیم که دقیقاً چه چیزی کودکان را تا به این حد حساس می کند. در بعضی موارد دانشمندان ژن ها را عامل این موضوع می دانند.
مهم است که بدانیم تمایل به کمروئی بیماری محسوب نمی شود.
 
 
مجموعه
۱ تا ۳ سال » رفتار کودک

ادامه موضوع

Top