کودک نوپای شما در مورد همه چیز کنجکاو است و مشتاق بازی کردن، تجربه کردن و کاوش کردن است. بازی برای کودک اهمیت زیادی دارد – کودک با بازی کردن تفکر، تخیل و خلاقیت خود را پرورش می دهد.

کودک از پیدا کردن اسباب بازی های پنهان شده و از اشاره کردن به اعضای بدن وقتی شما نام آن ها را می برید، لذت می برد. وقتی کودک بزرگ تر می شود مهارت های زبانی و حل مسئله او بهتر می شوند و خودش شروع به اسم گذاشتن روی اجسام و کارها می کند.

در مورد رشد زبانی ممکن است کودک در 15 ماهگی 15 کلمه و در 18 ماهگی 25 کلمه یا حتی بیشتر بگوید. کودک در این سن شروع به فهمیدن اسم خودش و دستورات ساده ای مثل "آن را برای مامان بیاور" می کند و تقریبا به طور قطعی مفهوم "مال من" را می فهمد.

ممکن است کودک در این زمان بسیار خودآگاه باشد و حتی ممکن است وقتی متوجه می شود دیگران به او نگاه می کنند احساس خجالت کند. کودک در این سن دوست دارد شما را بغل کرده و ببوسد. او دلبستگی های احساسی محکمی با افرادی که دوستشان دارد پیدا می کند و اغلب اوقات به خاطر دور شدن از آن ها احساس ناراحتی می کند. در واقع اضطراب جدایی در این زمان به اوج خود می رسد.

ممکن است در این زمان کودک نوپایتان به تنهایی و بدون کمک راه برود. در غیر این صورت طی چند ماه دیگر اولین قدم هایش را بر می دارد. اگر مدتی است کودکتان راه می رود ممکن است شروع به دویدن یا حتی بالا رفتن از پله و میز و صندلی کند.

در این سن کودک کنترل بیشتری بر حرکات دست خودش خواهد داشت –مانند خط خطی کردن، ورق زدن کتاب، استفاده از قاشق، نوشیدن از لیوان یا برج ساختن با لگو.
کارهای دیگری که ممکن است کودک در این سن انجام بدهد عبارتند از:
  • در آوردن بعضی از لباس هایش
  • بدون کمک نشستن روی یک صندلی کوچک یا تلاش برای نشستن روی صندلی شما
  • آوردن چیزی از یک اتاق دیگر بنا به درخواست شما
  • برداشتن چیزهای بسیار کوچک –مانند سنگ ریزه یا خرده نان

کمک به رشد کودک در 15 تا 18 ماهگی

در این جا کارهای ساده ای گفته می شوند که می توانید برای کمک به رشد کودکتان در این سن انجام بدهید:
  • در دسترس کودک باشید: کودک برای مستقل شدن و پیدا کردن اعتماد به نفس به کمک شما نیاز دارد. او می خواهد کاوش کند اما می خواهد شما هم در اطرافش باشید. این که شما در زمانی که او در اطراف می گردد در کنارش باشید برای او معنای زیادی دارد. او می داند شما آن جا هستید و به همین دلیل است که اغلب بر می گردد تا به شما نگاه کند. اگر کودک نتواند شما را پیدا کند ممکن است ناراحت و آشفته بشود.
  • بازی راه بسیار خوبی برای این است که کودک بفهمد وسیله ها چطور کار می کنند، بنابراین برای بازی در داخل و خارج از خانه وقت بگذارید. . اسباب بازی های قابل تغییر و تنظیم برای بازی عالی هستند – بلوک های خانه سازی (لگو)، لیوان آب، ظرف بستنی و جعبه های کارتنی را امتحان کنید.
  • کودک را به بازی اجتماعی تشویق کنید: بازی شیوه بسیار خوبی برای این است که کودک اولین دوست خود را پیدا کند و یاد بگیرد چطور با بچه های دیگر باشد. اما هنوز انتظار به اشتراک گذاشتن و رعایت نوبت را نداشته باشید چون کودکان نوپا فکر می کنند مرکز دنیا هستند و همه چیز مال آنها است.
  • مهارت های روزمره مانند استفاده از قاشق، نوشیدن از لیوان و برداشتن کلاه را پرورش بدهید. این مهارت ها هم شامل مهارت های حرکتی زمخت و هم شامل مهارت های حرکتی ظریف و همچنین شامل توانایی کودک برای فکر کردن در مورد کاری که انجام می دهد هستند. اما گاهی اوقات باید صبور باشید. برای مثال، کثیف کاری در زمان غذا خوردن یکی از راه های یادگیری به تنهایی غذا خوردن برای کودک است.
  • هر چه بیشتر با کودک صحبت کنید بهتر است: گفتن اسم هر چیزی و صحبت کردن در مورد آن ها –اعضای بدن، اسباب بازی ها و لوازم خانه مانند قاشق یا صندلی- می توانند به توسعه مهارت های زبانی کودک کمک کنند. می توانید گفتگو با کودک را به تدریج افزایش بدهید. برای مثال ممکن است صندلی به صندلی بزرگ، صندلی قرمز یا حتی صندلی قرمر بزرگ تبدیل شود. و می توانید چیزی را که کودک می گوید تکرار کنید –به عنوان مثال اگر کودک می گوید "مامان" شما هم بگویید "مامان".
  • با گوش دادن به کودک و جواب دادن به او به گفتگوی کودک معنا بدهید. این کار گفتگویی دوجانبه ایجاد می کند و به شکل گیری مهارت های ارتباطی کودک کمک می کند. این کار باعث می شود کودک احساس ارزشمندی و دوست داشته شدن بکند.
  • برای کودک نوپای خود کتاب بخوانید: با با هم کتاب خواندن، قصه گفتن، آواز خواندن و لالایی خواندن می توانید گفتگو و تخیل کودک را تقویت کنید.
  • کودک را به حرکت کردن تشویق کنید: این کار به کودک کمک می کند ژست بگیرد و ماهیچه های خود را تقویت کند و مبنایی برای حرکات پیچیده تر مانند ایستادن، راه رفتن و دویدن فراهم کند. اما به ایمن ساختن خانه خود نیز توجه داشته باشید.

پدر و مادر کودک نوپا بودن

شما و کودکتان هر روز چیز جدیدی در مورد هم یاد خواهید گرفت. وقتی کودک نوپای شما رشد می کند، در مورد نیازهای او و چگونه برآوردن این نیازها اطلاعات بیشتری کسب می کنید.

در واقع شما به عنوان یک پدر یا مادر همیشه در حال یادگیری هستید. هر پدر و مادری اشتباه می کنند و با تجربه کردن یاد می گیرند. داشتن اعتماد به نفس در مورد چیزی که می دانید خوب است و همین طور خوب است بپذیرید چیزهایی را نمی دانید و سوال کنید –اغلب اوقات سوالات "احمقانه" بهترین نوع سوالات هستند!

سلامت روحی و بدنی خود شما بخش مهمی از پدر یا مادر بودن است. اما بسیاری از والدین با متمرکز ساختن تمام توجه خود بر کودک، فراموش می کنند به خود توجه داشته باشند یا برای خود وقت نمی گذارند. توجه داشتن به خودتان به شما کمک می کند درک، صبوری، تخیل و انرژی مورد نیاز برای پدر یا مادر بودن را پیدا کنید.

اگر احساس خستگی یا ناراحتی یا احساساتی مشابه دارید و نمی توانید با آن ها مقابله کنید، کودکتان را در جایی امن –برای مثال تخت خواب کودک- بگذارید و زمانی را بیرون بگذرانید تا آرام تر بشوید. یا از کسی بخواهی برای مدتی کودک را نگه دارد. هرگز کودک را تکان ندهید چون این کار می تواند باعث خونریزی در مغز و احتمالا آسیب دیدگی دائمی مغز بشود.

چه زمانی کمک بخواهید

اگر در مورد مسئله ای نگران هستید یا یکی از موارد زیر را درکودک نوپایتان می بینید به پزشک عمومی یا پزشک خانواده مراجعه کنید:
  • کودک از تماس چشمی با شما یا آغوش و نوازش شما لذت نمی برد.
  • حتی یک کلمه نمی گوید.
  • دستورات ساده را اجرا نمی کند –برای مثال "لطفا توپ را به من بده"
  • به چیزی اشاره نمی کند، دست تکان نمی دهد (بای بای نمی کند) یا حرکات دیگری را نشان نمی دهد.
  • در بازی تظاهر نمی کند –برای مثال تظاهر به داشتن میهمانی چای یا غذا دادن به کودک.
  • بدون کمک راه نمی رود.
  • از یک دست خیلی بیشتر از دست دیگرش استفاده می کند (معمولا بچه ها تا قبل از نزدیک به دوسالگی از یک دست بیشتر از دست دیگر استفاده نمی کنند)
  • در دیدن یا شنیدن مشکل دارد
  • مهارت هایی را که قبلا داشت به طور مستمر و قابل توجه از دست می دهد.
همچنین اگر نشانه‌های افسردگی پس از زایمان را در خود یا همسرتان مشاهده کردید باید از متخصص بهداشت کمک بخواهید.
 بعضی نشانه های افسردگی پس از زایمان عبارتند از احساس اندوه و گریه بی دلیل، احساس زودرنجی، داشتن مشکل در مقابله و احساس اضطراب شدید. اگر این نشانه ها را در خودتان یا همسرتان دیدید از یک متخصص بهداشت کمک بخواهید.

بچه ها با سرعت های مختلفی رشد و پرورش پیدا می کنند. اگر نگران نرمال بودن رشد فرزندتان هستید ممکن است دانستن این موضوع که نرمال انواع مختلفی دارد به شما کمک کند. اما اگر هنوز احساس می کنید مشکلی وجود دارد فرزندتان را برای ویزیت پیش پزشک خانواده یا پزشک عمومی ببرید.
 
 
مجموعه
۱ تا ۳ سال » رشد کودک

ادامه موضوع

Top